تو بوکس راه پیروزی مطمئن ناک اوت کردنه؛ وگرنه، نتیجه واگذار میشه به رای یک سری داور کنار گود. یعنی باید حریف جوری بخوره که برای ۱۰ ثانیه نتونه از جاش بلند بشه. ناک اوت شدن اینجوری نیست که طرف آسیب خاصی ببینه که توانایی ایستادن رو برای بلندمدت از دست بده. دو دقیقه بعد راحت وای میایسته. ولی اون لحظه جوری گیج و منگ شده که اصلا دستور ایستادن از مغزش به عضلاتش منتقل نمیشه. پاهاش سالماند ولی نمیتونه جمعشون کنه زیر بدنش. بازوهاش سالمن، ولی نمیتونه به زمین فشار بیاره و بلند شه. ناک اوت کردن مهارت میخواد. چیزی نیست که با یک ضربه تموم بشه، یک فرآینده. حریف در حالت عادی از بینی و گیجگاهاش -جاهایی که با هوشیاریش در ارتباطن- محافظت میکنه. یک سری ضربههای خفیفتر، یک سری فریبدادنها لازمه تا مراقبت طرف کم بشه. تمرکز و حواسش باید مرحله مرحله کم بشه تا دیگه نتونه درست از سرش محافظت کنه. به این جا که رسید، یه ضربه محکم به گیجگاه مقصود رو برآورده میکنه. حریف بعیده بتونه خودش روی پاش بایسته، اگر هم نزدیک طنابهای کنار رینگ باشه و بتونه به اونها تکیه بده، به نفعشه بیخیالشون بشه. سر پا موند

خب آدم هیچ وقت دوست نداره که باهاش طوری رفتار شه که اون رفتار رو مناسب ندونه. ولی حداقل یک جا هست که این مسئله میتونه از جهتی آدم رو خوشحال هم بکنه. وقتی که این رفتار از سمت کسی باشه که تصمیم گرفته باشی که نبخشیاش، خوشحال میشی باز هم بهونه دیگهای بیاد دستت، تا عذاب وجدان کمتری داشته باشی. *** زمانی مخاطب جملهای بودم که به فکر فرو میبَرَدم: «فکر کردم اتفاق خاصی نمیافته و فوقش هم یکی دو ماه دیگر عذرخواهی میکنم و میگویید "مهم نیست" و تمام.» این حس که با گفتن یکی دو کلمه -تازه اگر همان هم گفته شود- میتوان هر چیزی را undo کرد خیلی خطرناک است. مثل رانندگی در شهری که هر چیزی هم که شد، مسئولیتی متوجه راننده نخواهد بود و اگر عابری ضربهای خورد، وقتی هنوز روی آسفالت درد میکشد باید رضایتنامه امضا کند. زندگی در چنین شهری اصلا قشنگ نیست. من کینهای نیستم ولی دوست ندارم شهروند چنین شهری باشم.